Dag 4 op weg naar 10 oktober - Ironman Kona Hawaii
Het parcours
Zondagochtend 7.00.
Terwijl heel Niedorp-Winkel nog napraat over de derby tussen de beide voetbalclubs, begint onze dag hier op Hawaii.
Om 8.30 uur stappen de mannen op de fiets voor 62 kilometer, gevolgd door 10 kilometer hardlopen.
“Een lichte training”, noemen ze dat…
62 kilometer fietsen doen zij tijdens zo’n training in ongeveer 1,5 uur. Diezelfde afstand had ik natuurlijk ook tijdens Heel Niedorp Fietst alleen door het kopje koffie werd het 4 uur. ;)
Tijdens het lopen geef ik Tristan iedere 3 kilometer een flesje water aan. In deze warmte verliezen ze ontzettend veel vocht en dat moet continu weer worden aangevuld.
Maar vandaag neem ik jullie vooral mee in het parcours van deze Ironman.
3,8 km zwemmen
De Stille Oceaan is het decor van het zwemonderdeel.
Als ik Tristan vraag wat het zwemmen hier lastig maakt, zegt hij eigenlijk heel nuchter:
“Het is goed te doen… als er maar geen kwallen zijn.”
Twee jaar geleden waren die er wél.
Tristan werd toen aan de rechterkant van zijn nek gestoken. De pijn trok door naar zijn schouder en arm. Natuurlijk hoor je hem daar niet echt over klagen, maar tijdens de race én nog twee weken daarna heeft hij er last van gehad.
En ja… die kwallen prikken gewoon door het wetsuit heen.
En daar komen natuurlijk ook nog de golven en de omstandigheden op zee bij.
180 km fietsen
Het fietsonderdeel neemt het grootste deel van de wedstrijd in beslag.
180 kilometer.
En ongeveer 1.772 hoogtemeters.
Lange, kale stukken asfalt. Nauwelijks schaduw. Een enorme afstand en ondertussen een temperatuur die vandaag rond de 32 graden lag.
De organisatie omschrijft het zelf als een parcours waar de vochtige hitte soms bijna verstikkend kan zijn.
En jeetje… wat is het taai.
Vandaag ben ik achter Tristan aangereden in de auto en heb ik een groot deel van het fietsparcours kunnen ervaren.
Lange rechte wegen, zwart asfalt, lava-landschap en bijna nergens beschutting.
Maar wat was het fantastisch om dit zo mee te beleven.
Alleen al door hier door het landschap te rijden en te beseffen dat zij straks 180 kilometer over deze wegen gaan fietsen, krijg je steeds meer respect voor wat hier te wachten staat.
42,2 km hardlopen
En dan moet de marathon nog komen.
Na 180 kilometer fietsen stap je van je fiets en begin je aan 42,2 kilometer hardlopen.
De vermoeidheid neemt toe. De temperatuur loopt op. Het lichaam raakt steeds leger.
En dan wordt de marathon vooral ook een mentale krachttoer.
Vorig jaar strandde hier nog een triatleet die lange tijd aan de leiding lag, op slechts een paar kilometer van de finish. Volledig oververhit.
Dat zegt eigenlijk alles.
De enorme afstand, de lange rechte stukken, het hete asfalt, de hoge temperatuur en luchtvochtigheid… dit parcours is vreselijk zwaar.
En toch is dit voor deze triatleten dé wedstrijd.
Het WK. Kona.
Iconisch binnen hun sport.
En hoe meer ik ervan zie, hoe meer ik besef wat Tristan straks te wachten staat.
De spanning begint hier toch echt wel op te bouwen…
Gelukkig kon ik vandaag weer naar de yogaschool om alles even los te laten.
Ik had eigenlijk nog nooit een yogales gevolgd, maar de lessen hier zijn echt top.
Dus kijk maar uit jullie daar in Niedorp-Winkel… deze fysio heeft inmiddels weer een hele verzameling oefeningen geleerd.
Na het eten verschijnen zowel Tristan als Menno, na elkaar, weer op mijn behandeltafel.
En dan denk ik weer:
Wat heb ik toch een mooi vak.
Een 1-op-1 moment met deze mannen. Mooie gesprekken. Hoe staan ze erin? Wat speelt er? En ondertussen kan ik gewoon mijn werk doen.
Fysiotherapeut zijn op Hawaii, midden in de voorbereiding op het WK Ironman…
Ik had het slechter kunnen treffen.
Welterusten
Voor jullie, werkse!
Laura
