Dag 10 – Het WK IRONMAN Kona Hawaii 2026
Wat een euforisch verslag had moeten worden, is een verslag met een traan geworden…
3athlon.nl opent zijn pagina met de woorden: ‘Misschien wel het meest bizarre WK ooit…’
Een afvalrace. Bij zowel de mannen als de vrouwen.
D-DAY!
Om 3.30 uur gaat mijn wekker. Ik wil vroeg opstaan en klaar zijn voor deze dag. Tristan is al opgestaan. Zijn ontbijt moet er immers 2,5 uur voor de wedstrijd in zitten.
In het donker rijden we richting Kona. Tristan voelt zich goed. Bij het parcours stappen Tristan en Sandra uit en gaan Anke en ik de auto wegzetten.
De spanning is voelbaar. Ook bij mij!
Muziek, trommels en twee presentatoren die de dag aan elkaar praten. De sfeer zit er hier goed in. Wat een happening!
De tijd vliegt voorbij…
En dan, vlak nadat het licht is geworden, klinkt het startschot.
WE GAAN BEGINNEN!!!!!!
Tristan komt als 36e uit het water. Dat hadden we verwacht, want er staan ontzettend snelle zwemmers aan de start van dit WK.
Maar nu komt zijn onderdeel: het fietsen!
Hij pakt zijn helm, die vol zit met ijs, en gooit het ijs in zijn shirt om zijn lichaam alvast wat extra te koelen. Loopt te klote, sorry voor mijn taalgebruik, met het vastmaken van zijn helm.
Maar dan gaat hij!
Hij ziet er goed uit.
En dan begint het wachten. De Ironman Tracker-app staat voortdurend open. We volgen zijn tijden en proberen te zien hoe hij het doet.
Jaaa! Van plek 36 naar plek 34!
Maar dan…
Zijn fietstijden kloppen niet meer. We zien ze teruglopen en merken dat er iets niet goed gaat.
Fietsproblemen… horen we.
Dit ga je toch niet menen?!
Zit hij er nog in of is hij afgestapt? Op televisie staat hij nog in het klassement, maar op de Ironman Tracker is hij ineens niet meer te vinden.
En dan weten we het zeker.
De beelden verschijnen: Tristan staat naast zijn fiets.
NEEEEEEEEE!
Hoe dan?!
In mijn vorige verslag vertelde ik al dat bij een wedstrijd als deze alles moet kloppen. Nou, dat blijkt maar weer. Zeker bij dit WK op Hawaii in 2026.
Alleen valt het voor Tristan de verkeerde kant op.
Hij houdt zijn voeding niet binnen. Probeert door te gaan, maar blijft overgeven. Zijn lichaam verzwakt en uiteindelijk beseft hij dat het niet meer gaat lukken.
Als je geen vocht kunt binnenhouden, kun je zo’n loodzware race simpelweg niet volhouden.
Hier eindigt zijn wedstrijd.
Het is nu afwachten waar en wanneer we hem zien. Anke vindt Tristan en appt ons. We lopen naar hem toe.
Tristan valt huilend in de armen van zijn moeder.
Dan ziet hij mij. Hij loopt naar me toe en zegt:
‘Sorry, Lau…’
En ook bij mij valt hij huilend in mijn armen.
Hè… ik krijg alweer tranen in mijn ogen als ik dit opschrijf.
‘Hou toch op, joh! Geen sorry! Je hebt dit niet gewild en je hebt er alles aan gedaan om hier zo goed mogelijk aan de start te staan.’
Wat is dit hard. Kneiterhard.
Triatlon is een eerlijke sport. Geen jury die punten geeft, duidelijke regels en geen oortjes waarmee je tijdens de wedstrijd aanwijzingen krijgt.
Je moet het zelf doen.
Het komt aan op je materiaal, het startveld, je voorbereiding en je vorm.
Maar bovenal komt het aan op jezelf.
En soms heb je het gewoon niet in de hand. Soms maakt je lichaam een andere keuze dan jij wilt, terwijl alles juist op groen leek te staan.
Je kunt je nog zo goed voorbereiden. Je kunt nog zoveel trainen, plannen en opofferen. Uiteindelijk moet het op die dag allemaal samenkomen.
En soms doet het dat niet.
En dan zie je wat voor topper Tristan is.
Nog grauw in zijn gezicht, geëmotioneerd en met buikpijn, pakt hij zijn fiets en zegt:
‘Ik ga Menno aanmoedigen.’
En hij vertrekt met een paar droge crackers in zijn mond.
Serieus… wat ben je dan een topper!
Ik ben gek op hem.
Menno, zijn trainingsmaat, finisht als 10e, vlak achter Youri Keulen, die 9e wordt.
Bij de vrouwen eindigt Lotte Wilms op een prachtige 12e plaats.
Wat een avontuur was dit. De aanloop ernaartoe, de trainingen, de spanning, de wedstrijd en alles wat er omheen gebeurt.
Jeetje… wat is dit indrukwekkend. Wat een ervaring! Meer dan 6000 vrijwilligers en 3000 atleten.
Een paar uur later zijn we een beetje bijgekomen en zijn de tranen gedroogd. Sandra en ik zitten op een dakterras met een drankje en kijken naar de atleten die nog steeds binnenkomen.
De een komt met de fiets aan, de ander vertrekt weer hardlopend.
Jong, oud, en zelfs iemand met een beenprothese.
Iedereen met zijn eigen verhaal, zijn eigen strijd en zijn eigen finishlijn.
Wat een respect heb ik voor iedereen die hier aan de start staat.
En wat neem ik veel mee van dit avontuur. Niet alleen de mooie momenten, maar juist ook dit. De teleurstelling, de emoties, de veerkracht en de mensen die er voor elkaar zijn als het tegenzit.
Nou, lieve lezers thuis… mijn avontuur stopt hier ook met schrijven.
Ik blijf nog tot donderdag op Hawaii met Sandra, Tristan en Anke. Zaterdag om 12.30 uur landen we weer op Schiphol.
Ik heb enorm genoten van jullie leuke reacties, lieve appjes en het enthousiasme waarmee jullie hebben meegeleefd. En natuurlijk van de fijne samenwerking met Peter Wittekoek.
Bedankt ook voor het meeleven en alle steun voor Tristan.
Tot snel weer!
Laura
